Portofolio

Real talk
Welcome in my world

Jane de waard


Als het aan mij lag sleurde ik mijn camera overal mee naar toe!

Heel vaak dan denk ik bij mezelf “oh had ik mijn camera nou maar bij me” want dit zou echt een geweldig kiekje worden op bijvoorbeeld het moment dat mijn moeder lief haar vingers vertrouwd in mijn vaders had legt. Ook kom ik op vele plekken en steden waarvan ik dan later denk “Oh had ik dat en dat ook maar vast gelegd” wanneer hartje Amsterdam ineens helemaal uitgestorven is en ik eindelijk een sfeervol plaatje schieten kan.

De bewoonde wereld trekt mij net zo veel als de onbewoonde wereld. De onbewoonde wereld is de wereld van de verlaten panden van mij. Ik hou van puur, ik hou van echt. Ik hou van alles wat niet gemaakt is. De mens is het mooist om te fotograferen wanneer degene zichzelf niet bewust daarvan is dat hij of zij gefotografeerd worden. De onbewoonde wereld die is zoals die is, zoals die achtergelaten wordt. Ik fotografeer dat en dat brengt mij rust!

Ik maak zo nu en dan ook foto’s bij theater voorstellingen en festivals. Zo heb ik alle edities van de laatste twee jaar gefotografeerd bij Late night poetry in het zuidplein theater (Kentheater), was ik fotograaf bij 010 says it all festival (Productiehuis flow, SPOKENfm, Poetry Circle Nowhere, SpraakuhlooS, Paginagroots, SPOKEN WORLD en Woorden Worden Zinnen.), verschillende Castle fest edities. Bij de theater voorstelling Atrokto den chino, house of poets en vast nog wel veel meer waar ik zo gauw niet opkomen kan. Op deze pagina zie je ook van al die dingen wat foto’s voorbij komen!

Een paar jaar terug kon ik niet eens mijn eigen dorp meer af -door ziekte -, nu schiet ik in (verre) landen foto’s van de meest bizarre dingen. Zoals dit prachtige al jaren verlaten hotel!

Of wat dacht je van dit? Een verlaten grot dat toebehoort aan een kasteel en dat ooit diende als wintertuin. Is toch net een sprookje?

Maar ook de bewoonde wereld is zo mooi!


Deze twee door mij gemaakte foto’s hebben een heel schril contrast tegen over elkaar. Laat ik beginnen met de foto links die mooi is maar ook heel verdrietig. De zwangere jonge dame die je namelijk ziet is haar geliefde kwijt geraakt door een vreselijk auto ongeluk. Samen zullen ze niet het kindje geboren zien worden, zijn eerste stapjes doen zetten en groot zien worden. Want het kindje heeft nu een vader in de hemel.

En dus dacht ik “Hoe geweldig moet het voor haar zijn als ik haar toch een echte familie foto geven kan”. De jongeman is gephotoshopt op de foto die ik van haar genomen heb. En eenmaal bij het samen voegen was het ineens een perfect plaatje. Een mooier cadeau kan je iemand niet geven, toch? Dan het rechter meisje met haar schitterende ogen is nog aan het begin van haar leven. Onschuld, geen zorgen, geen verdriet ;

hebben haar nog niet getekend. Verlegen, vol blijdschap en nieuwsgierigheid lacht zij de wereld in. Die kleine vlegels die als enige mensen overal te allen tijde zichzelf zijn. Niet omdat zij ervoor kiezen om altijd zichzelf te zijn, maar omdat zij simpelweg niet anders weten. Het is zo tegenstrijdig. Maar dat is denk ik wat het leven het leven maakt. Niets is te voorspellen.

and last but not least ; photoshop

My wanderlust


Verdwalen en mij uitleven in mijn fantasie en droomwereld

Photoshop is mijn huidige creativiteit. Als klein kind was ik altijd al gek op knutselen, freubelen, schetsen, tekenen, kleien, schilderen en alle andere creative dingen die je als kind als doen. Op de basisschool was handvaardigheid mijn lievelings vak, op middelbaar tekenen en techniek en nu eenmaal opgegroeid tot volwassen vrouw kan ik digitaal verdwalen in mijn creative fantasie.

Ik heb geen grafische achtergrond of scholing. Door middel van wat tutorials jaren geleden via youtube volgen heb ik erna mezelf gewoon heel veel geleerd. Veel oefenen en veel doen levert uiteindelijk zijn vruchten af (mits je iets leuk vind natuurlijk). Het jammere is alleen dat ik hedendaags gewoon te vaak tijd te kort kom on eens een hele dag te kunnen “verkwasten” aan photoshop! Maar als ik dan eenmaal een gaatje vind geniet ik daar ook intens van

Ik hou van contradicties, dubbelzinnigheden, tegenstrijdigheden. Zo ook met photoshop.Ik voeg het liefst duister en licht samen, kwaad en onschuld, mooi en lelijk, breekbaar en sterk, hard en warm, boosaardig en lieflijk. Ik denk dat mijn werk het best valt te beschrijven als surrealistisch. Er klopt namelijk altijd iets niet. Niet dat het niet af is of er foute inzitten (zoals een schaduw aan de verkeerde kant of de schaduw helemaal vergeten) maar met vaak beelden samen in absoluut onverwachte, verrassende, zo niet schokkende combinaties.
Kunst moet binnen komen vind ik zelf altijd. Kunst moet je aan het denken zetten vind ik. En dat zie je in mijn werkjes wel altijd heel erg terug!