Verstild monument van de trekpaarden
In de schaduw van een dorpskerk, verscholen achter een overwoekerd erf, ligt een verlaten hoeve die de tijd lijkt te tarten. Een imposante boerderij waarvan de oudste fundamenten teruggaan tot de 18e eeuw, maar waar de klok definitief bleef stilstaan in de jaren zestig.
In de stallen hangt nog de geur van het verleden. Hier werden decennialang Brabantse trekpaarden gefokt; krachtige dieren die de trots waren van de streek. De laatste bewoner was een man van tradities, wiens leven vergroeid was met dit land en zijn dieren.
Geen grote brand of plotseling vertrek markeerde het einde. De natuur nam het simpelweg over toen de laatste stem in huis zweeg. Het verval trad in als een traag, onomkeerbaar proces.
Binnen in de hoeve is het nagenoeg leeg, wat de locatie een kille, maar eerlijke sfeer geeft. Het mos bedekt de kasseien waar ooit de zware hoeven van de trekpaarden klonken.
