Ferme du Prieuré

In de schaduw van een dorpskerk, verscholen achter een overwoekerd erf, ligt een verlaten hoeve die de tijd lijkt te tarten. Een imposante boerderij waarvan de oudste fundamenten teruggaan tot de 18e eeuw, maar waar de klok definitief bleef stilstaan in de jaren zestig.

In de stallen hangt nog de geur van het verleden. Hier werden decennialang Brabantse trekpaarden gefokt; krachtige dieren die de trots waren van de streek. De laatste bewoner was een man van tradities, wiens leven vergroeid was met dit land en zijn dieren. Maar met het ouder worden en het uitblijven van een opvolger, werd het erf steeds stiller.

Geen grote brand of plotseling vertrek markeerde het einde. De natuur nam het simpelweg over toen de laatste stem in huis zweeg. Het verval trad in als een traag, onomkeerbaar proces.

Vandaag de dag is het een verstild monument. De natuur claimt de bakstenen muren en het mos bedekt de kasseien waar ooit de zware hoeven van de trekpaarden klonken. Een plek van herinneringen, bewaard achter dichtgespijkerde luiken. Binnen in is het zo goed als leeg dus krijgt het 1 ster uit de vijf.