Chez bobonne

Chez bobonne – urbex – BE

Een lange tijd geleden was ik hier. Zoals ik al vaker had verteld had ik toen een niet zo geweldige camera en geen verstand van foto’s nemen in een donker huisje.

Wel heb ik gelukkig behalve wat niet zo geweldige foto’s zijn het verhaal achter de verlatenheid mogen aanhoren van de buurman.

De buurman zag mij lopen, ik was nog niet eens bepakt en bezakt met camera spul toen de vriendelijke grijsharige man op leeftijd mij aanspraak. “Jij gaat zeker ook naar het huis hiernaast?”
Ik aarzelde even.. Zou ik eerlijk antwoorden of zou ik doen alsof ik gek was?
Voordat ik me besluiten had kunnen nemen begon de man al te spreken. “Er komt veel fotografen de laatste weken, bijna dagelijks. Dat komt omdat het huis verlaten is, al 10 jaar minimaal. En jullie hem schijnbaar op google kunnen vinden. Hoe heet het nou? Chez.. ”

Hij zocht diep in zijn geheugen.. En ik stond daar maar. Lief en beleefd maar vooral niewsgierig wat er nog meer uit zijn mond zou komen.

‘Chez bobonne dat is het op google. Maar er wordt niet bij verteld waarom het huisje “vergeten wordt” ; De oorspronkelijke inwoners hadden namelijk 10 kinderen, 5 ervan besloten boer te worden en 5 besloten te gaan studeren. Toen hun ouders overleden moest het huis en eventuele erfenis verdeeld worden. De boeren vonden dat zij meer recht hadden op de spullen en de erfenis aangezien zij immers minder financiele mogelijkheden hadden en hebben, de geleerde dachtte daar heel anders over.

Een discrepantie die tot de dag van vandaag nog steeds speelt. Zielig is het om te zien hoe door de jaren heen van disharmonie en gekibbel het huisje steeds meer aangtast wordt door verval


Chez bobonne
Chez bobonne
Chez bobonne