Tussen suikerspin, circus en de weg – daar zou ik nog steeds het liefste wonen.

Ik kwam hier per toeval. Of nee – dat is niet waar. Ik kwam omdat mijn beste vriend het voorstelde, en ik toch even niet wist waar we anders heen moesten.

Het Magic Circus stond in Rotterdam, op een lap grond naast een woningverhuurbedrijf, schuin tegenover een metrostation waar al menig persoon voor de metro is gesprongen. We all have to fight our own battles – en sommigen zullen überhaupt nooit meer iets van Rotterdam kunnen zien..

Enfin. Rewind. Volgens henzelf zijn ze het oudste – én modernste – tentcircus van Nederland. Van één ding ben ik in elk geval zeker: het is een van de kleinste circustenten die ik ooit heb gezien.

Vanaf het moment dat ik de tent binnenstapte, voelde ik een oud verlangen. De geur van de circustent – rook, suikerspin, aangebrande popcorn – rook die zich vastklampte aan je jas alsof het iets van je wilde.

Ook ik wilde vroeger circusartiest worden. Natuurlijk. Wie niet? Het is zo’n universele droom – net als: “Ik wilde astronaut worden,” of: “Ik dacht dat ik een draak kon zijn als ik groot was.”

Gelanceerd worden uit een kanon door Piet – de 67-jarige pyrotechnische clown die ooit een wiskundeboek op z’n voet liet vallen, sindsdien zegt “te voelen wanneer het klopt”, en zijn gebroken hart oplost in elk nieuw stadje waar hij aankomt.

En daarbinnen, in die circustent: stilte die geen stilte was, maar gespannen aandacht, een vrouw die balanceerde op een draad, boven een houten vloer die kraakte bij elke stap. Een stuk of acht artiesten. Niet groots, wel klein, intiem, en gek genoeg nog steeds sterk ook. Sommige acts waren echt vreselijk goed, bijna oneerlijk goed, alsof ze al jaren door muren oefenen die wij niet eens kunnen zien.

Na afloop liep ik naar buiten. Het regende zacht. Alles voelde fragiel. Ergens daarbinnen, in dat uitgeademde zeil, had iemand gevlogen. En ik had het gezien.

Het is een wereld die telkens opnieuw moet worden opgebouwd – ergens op een parkeerterrein tussen een tankstation en een bouwmarkt – en toch doen ze het, elke keer weer. En als ik heel eerlijk ben, baal ik. Baal ik dat ik nu te oud ben, te voorzichtig ben, te praktisch, te goed geworden in twijfelen.

Ik had de circusvrouw willen en moeten zijn met het grootste hart en de minste angsten. En soms – als het ruikt naar circus en popcorn – ademt ze weer even mee. Is ze weer even kind. Ben ik EIN-DE-LIJK- weer echt Jane.